روان شناسی که روانی شد..

دلم میخواد به عنوان یه سوژه، از یه گنجشک عکس بگیرم که یه جا نشسته و پراش رو باز کرده و یه جورایی تپل شده. دفعه قبلی موفق نشدم تا گوشیمو باز کردم، پرواز کرد و رفت. ولی کاش یه بار فرصت بشه یه همچین عکس قشنگی بگیرم. 

یکی دیگه از سوژه های مورد علاقه‌ام هم گرفتن عکس از یه زنبور روی گله، گرفتن همچین عکسی هم خیلی قشنگ میشه. 

تو یکی از پستام فهمیدم خیلیاتون با حشرات اوکی نیستید ولی خب عکس گرفتن از یه کفشدوزک قرمز رنگ یا یه مانتیس یا حتی بعضی از این عنکبوت های رنگی و کرم های ابریشم هم سوژه های قشنگی ان که من هنوز نتونستم شکارشون کنم.

الان که فکر میکنم حتی پروانه هم سوژه زیباییه. گاهی فکر میکنم همه چی دست به دست هم داده که به سمت این مدل عکس گرفتن برم،دوربین گوشیم خیلی خوب یاری میکنه و نگاهم به همه چی قشنگ تر و پر جزئیات تر شده، احساساتمم نسبت به عکسایی که میگیرم اینقدر فعاله که نمیدونم چطور بروزش بدم😂 

خلاصه که اگه یکی بهم یه دوربین حرفه ای هدیه بده و منو عکاس کنه خیلی خوشحال میشم،حرفه ای نیستم ولی خب در سیر تحولاتم عکاسی جزء علاقیاتم شده و وقتی میشه اینقدر سوژه های قشنگ گرفت. محاله بذارمش کنار، اینقدر عکس از همه جا گرفتم که یادمه یکی از دوستام گفت این همه عکس گرفتی از خودتم بگیر خب، ولی دیگه فرصت نمیشه به خودم فکر کنم که...:)

با اینکه زیاد اهل عکس گرفتن نبودم،اما الان هر جا میرم محاله عکس نگیرم از اون فضا و چیزایی که وایب خوبی میدن. حقیقتا عکاسی خیلی حس خوبی داره دیدت رو به همه چیز جزئی تر میکنه هر چند من عکاس نیستم ولی الان عکس گرفتن رو دوست دارم.

پ.ن:امروزم بعد از یه پیاده روی خیلی طولانی یه سری عکس گرفتم که از ذوقم نمیدونم چکار کنم:)